Reformed Liturgy
God's Law, Our Confession

So, nakita nga natin na ang elements of Reformed worship sa pagsamba ay ayon sa 1689 Baptist Confession of Faith, Chapter 22, “Of Religious Worship and the Sabbath Day,” Paragraph 5.

Ay merong listahan doon kung ano ang mga elemento o ano yung mga ginagawa sa worship service.

At merong lima na makikita doon: prayer, Scripture reading, preaching, singing, baptism, and the Lord’s Supper.

At doon kay John Calvin ay maaaring ituring yung lima na ’yan na tatlo lamang. Sabi ni John Calvin, “There are briefly three things which our Lord commanded us to observe in our spiritual assemblies: namely, the preaching of His Word; prayers, public and solemn; and the administration of the sacraments.”

So, maaari daw kasi na yung singing ay matawag doon, maibilang doon sa prayers. At yung Scripture reading at yung preaching ay pag-iisahin na lamang, kasama yun sa ministry of the Word. Kaya, Word, sacraments, and prayer.

At itong tatlong ito ay makikita natin sa Westminster Shorter Catechism, Question 88, na ito ay kinikilalang “the ordinances” or “the ordinary means of grace” na itinaguyod ng Panginoon, na ito ang dapat na ginagawa sa Iglesia.

So, ito ang ating mga ginagawa sa isang Reformed church. Ito ang mga makikita natin at walang iba, dahil sa Regulative Principle, na ang tanging ginagawa dapat sa worship ay kung ano ang mga pinag-utos lamang. At sa pagsusuri in the Reformed tradition kung ano ang mga ginagawa, ito lamang ang makikitang mga kabahagi ng isang worship service.

At sa Reformed tradition, meron ding makikitang order. Sabi sa Orthodox Presbyterian Church Directory of Public Worship, “The Lord Jesus Christ has not prescribed a set order for public worship.” Wala namang makikita sa New Testament na si Kristo ay nagsabing ganito dapat ang pagkakasunod-sunod ng prayer, ng sacraments, ng preaching, ng Scripture reading. So, hindi Siya nag-design ng mismong program, kung ano rin yung magiging flow in a worship service. “The Lord Jesus has not prescribed a set order for public worship.”

Pero sabi pa rin, “This does not mean that it is fitting to ignore proper and scriptural patterns of worship that have been historically observed by the Church, particularly in the Reformed tradition. The order of worship should be so structured that there will be an enlightened movement on the part of the congregation from one element of the service to the next. When each act of worship is full of meaning, the order of the elements will assume a coherent, edifying form.”

So, kung yung elements of worship ay itrato lang natin na parang checklist—na kailangan merong prayer, may singing, may preaching of the Word, may Scripture reading, at may sacraments—ay hindi siya naisaayos in a way na baka ma-maximize yung edification na maaari nating makuha sa pagsasagawa ng mga gawaing yun.

So, merong order na maaari tayong mag-base sa scriptural patterns na makikita naman sa Biblia. May mga patterns na matatagpuan kahit na hindi ito iniutos o sinabing ganito dapat yung flow. Meron tayong makikitang patterns. At maliban doon, meron nang tradisyon na makikita sa mga Iglesia.

So, kung tingnan natin yun at ating pag-aralan kung ano yung mga prinsipyo na gumabay sa kanila para isaayos yung kanilang pagsamba in that order, ay makakatulong sa atin na sa ating pagsasaayos ng ating pagsamba ay baka magawa natin ito with more edification and reverence. At ang layunin nga ay kapag yung order—sabi, “when each act of worship,” so kung yung prayer, yung bawat isang element, yung prayer, yung Scripture reading, yung preaching—when each act of worship is full of meaning, nagagawa siya nang may pag-unawa, naiintindihan natin yung kahulugan, the order of the elements will assume a coherent, edifying form.

So, sa pag-unawa natin kung ano yung mga ginagawa sa pagsamba, ay merong pagsasayos na very edifying, at ito yung gusto nating matutunan.

Last week, ang pinag-aralan natin ay kung paanong karaniwang nagsisimula ang isang worship service—in a call to worship. Sabi ni Brian Chappell sa kanyang book na Christ-Centered Worship, “In the historical practice of Christian churches across many traditions, a call to worship typically is a few lines of Scripture or a combination of Scripture texts expressed by a minister or worship leader at the beginning of a church service.”

Sabi ng OPC Directory for the Public Worship of God, “It is fitting that the congregation respond to the call of worship in words of Scripture, or with singing, or with prayer, or with all of these.”

So, ito yung usual na simula in a worship service: merong tatao sa harapan, either the minister or some other worship leader, na nangunguna, tapos ang gagawin ay meron siyang Scripture texts or combination of Scripture texts kung saan ito ay yung salita ng Diyos na tumatawag sa mga tao na Siya ay sambahin.

So kanina, yun ay Psalm 111. Meron namang tugon na pagkatapos ng tawag. Usually, sa atin, ang ginagawa ay kumakanta ng isang awit. Ito ay na magsasalita ang Diyos—parang ganoon yung nangyari—na by the Word of God read ay nagsalita ang Diyos, at yung tugon natin, tayo naman ang umawit at kumausap sa Kanya. So parang merong dialog na nangyayari. Ito naman ang tinatawag in Reformed worship na the Dialogical Principle.

Muli, doon sa Directory for the Public Worship of God ng OPC: “Because the service of public worship is in its essence a meeting of the Triune God with His chosen people, a worship service consists of two principal parts: those elements which are performed on behalf of God through a representative voice, and those elements which are performed by the congregation through their own or a representative voice. It is advisable that these two parts be made to alternate.”

So, ito yung nagiging usual order. Ito yung logic ng order in a Reformed worship. Dahil kung titignan natin yung elements—prayer and Word—sa prayer, it is the people speaking to God. Yung Scripture, that is God speaking to people. So kapag ito ay isinaayos in a way na parang isang dialog, yun ang gumagawa ng isang meeting.

So, nakita nga natin na ang elements of Reformed worship sa pagsamba ay ayon sa 1689 Baptist Confession of Faith, Chapter 22, “Of Religious Worship and the Sabbath Day,” Paragraph 5.

Ay merong listahan doon kung ano ang mga elemento o ano yung mga ginagawa sa worship service. At merong lima na makikita doon: prayer, Scripture reading, preaching, singing, baptism, and the Lord’s Supper.

At doon kay John Calvin ay maaaring ituring yung lima na ’yan na tatlo lamang. Sabi ni John Calvin, “There are briefly three things which our Lord commanded us to observe in our spiritual assemblies: namely, the preaching of His Word; prayers, public and solemn; and the administration of the sacraments.”

So, maaari daw kasi na yung singing ay matawag doon, maibilang doon sa prayers. At yung Scripture reading at yung preaching ay pag-iisahin na lamang, kasama yun sa ministry of the Word. Kaya, Word, sacraments, and prayer.

At itong tatlong ito ay makikita natin sa Westminster Shorter Catechism, Question 88, na ito ay kinikilalang “the ordinances” or “the ordinary means of grace” na itinaguyod ng Panginoon, na ito ang dapat na ginagawa sa Iglesia.

So, ito ang ating mga ginagawa sa isang Reformed church. Ito ang mga makikita natin at walang iba, dahil sa Regulative Principle, na ang tanging ginagawa dapat sa worship ay kung ano ang mga pinag-utos lamang. At sa pagsusuri in the Reformed tradition kung ano ang mga ginagawa, ito lamang ang makikitang mga kabahagi ng isang worship service.

At sa Reformed tradition, meron ding makikitang order. Sabi sa Orthodox Presbyterian Church Directory of Public Worship, “The Lord Jesus Christ has not prescribed a set order for public worship.” Wala namang makikita sa New Testament na si Kristo ay nagsabing ganito dapat ang pagkakasunod-sunod ng prayer, ng sacraments, ng preaching, ng Scripture reading. So, hindi Siya nag-design ng mismong program kung ano yung magiging flow in a worship service. “The Lord Jesus has not prescribed a set order for public worship.”

Pero sabi pa rin, “This does not mean that it is fitting to ignore proper and scriptural patterns of worship that have been historically observed by the Church, particularly in the Reformed tradition. The order of worship should be so structured that there will be an enlightened movement on the part of the congregation from one element of the service to the next. When each act of worship is full of meaning, the order of the elements will assume a coherent, edifying form.”

So, kung yung elements of worship ay itrato lang natin na parang checklist—na kailangan merong prayer, may singing, may preaching of the Word, may Scripture reading, at may sacraments—ay hindi siya naisaayos in a way na baka ma-maximize yung edification na maaari nating makuha sa pagsasagawa ng mga gawaing yun.

So, merong order na maaari tayong mag-base sa scriptural patterns na makikita naman sa Biblia. May mga patterns na matatagpuan kahit na hindi ito iniutos o sinabing ganito dapat yung flow. Meron tayong makikitang patterns. At maliban doon, meron nang tradisyon na makikita sa mga Iglesia.

So, kung tingnan natin yun at ating pag-aralan kung ano yung mga prinsipyo na gumabay sa kanila para isaayos yung kanilang pagsamba in that order, ay makakatulong sa atin na sa ating pagsasaayos ng ating pagsamba ay baka magawa natin ito with more edification and reverence. At ang layunin nga ay kapag yung order—sabi, “when each act of worship,” so kung yung prayer, yung bawat isang element, yung prayer, yung Scripture reading, yung preaching—when each act of worship is full of meaning, nagagawa siya nang may pag-unawa, naiintindihan natin yung kahulugan, the order of the elements will assume a coherent, edifying form.

So, sa pag-unawa natin kung ano yung mga ginagawa sa pagsamba ay merong pagsasayos na very edifying, at ito yung gusto nating matutunan.

Last week, ang pinag-aralan natin ay kung paanong karaniwang nagsisimula ang isang worship service—in a call to worship. Sabi ni Brian Chappell sa kanyang book na Christ-Centered Worship, “In the historical practice of Christian churches across many traditions, a call to worship typically is a few lines of Scripture or a combination of Scripture texts expressed by a minister or worship leader at the beginning of a church service.”

Sabi ng OPC Directory for the Public Worship of God, “It is fitting that the congregation respond to the call of worship in words of Scripture, or with singing, or with prayer, or with all of these.”

So, ito yung usual na simula in a worship service: merong tatao sa harapan, either the minister or some other worship leader, na nangunguna. Tapos ang gagawin ay meron siyang Scripture texts or combination of Scripture texts kung saan ito ay yung salita ng Diyos na tumatawag sa mga tao na Siya ay sambahin.

So kanina, yun ay Psalm 111. Meron namang tugon pagkatapos ng tawag. Usually, sa atin, ang ginagawa ay kumakanta ng isang awit. Ito ay na nagsasalita ang Diyos—parang ganoon yung nangyari—na by the Word of God read ay nagsalita ang Diyos, at yung tugon natin, tayo naman ang umawit at kumausap sa Kanya. So parang merong dialog na nangyayari. Ito naman ang tinatawag in Reformed worship na the Dialogical Principle.

Muli, doon sa Directory for the Public Worship of God ng OPC: “Because the service of public worship is in its essence a meeting of the Triune God with His chosen people, a worship service consists of two principal parts: those elements which are performed on behalf of God through a representative voice, and those elements which are performed by the congregation through their own or a representative voice. It is advisable that these two parts be made to alternate.”

So, ito yung nagiging usual order. Ito yung logic ng order in a Reformed worship. Dahil kung titignan natin yung elements—prayer and Word—sa prayer, it is the people speaking to God. Yung Scripture, that is God speaking to people. So kapag ito ay isinaayos in a way na parang isang dialog, yun ang gumagawa ng isang meeting.

Ngayon, yung confession of sin ay maaaring ang form nito would be leader-led. Ay yung nangunguna ay siya ang mangunguna na mag-pray ng confession of sin sa harap ng kabanalan ng Diyos, pwedeng extemporaneous or pre-written. So, ginagawa naman pareho yun.

At meron din, at ito’y siguro hindi ganun kapamilyar sa atin, or at least mas nakabit natin sa ating pag-iisip sa ritualistic worship na ginagawa sa ibang Iglesia, lalo sa Romano-Katoliko, yung corporate na meron silang binibigkas in unison na prayer. That could either be a prayer na babasahin nila lahat together, it was written beforehand, tapos in the worship ay babasahin nila together, or memorized na nila dahil yun palagi yung prayer na kanilang dinadalangin doon sa confession part.

So, ginagawa yun pareho sa Reformed. Pero ang isang, siyempre, yung pinakaminumungkahi in Reformed tradition ay una, yung Psalms, dahil madami nang mga Psalms which are confessions of sin. Tapos maaaring gamitin nilang mismo yung expressions in the Psalms to be our expression of confession of our sin.

Meron ding mga hymns na yun ang tema, na inaawit yung pagkilala ng ating pagiging makasalanan. Ang mga example na usually binibigay ay “Come Thou Fount of Every Blessing,” saka yung “Search Me, O God,” or “Cleanse Me, O God.” Minsan iba yung title.

So, pwedeng psalm reading, pwedeng aawit ng hymn, pwedeng magbabasa ng prayer na naisulat. Minsan ginagamit ay mga prayers na naisulat sa Valley of Vision, or prayers na ginamit sa The Book of Common Prayer ng Anglicans, at maraming ibang mga form prayers—prayers that are already preformed. So, form prayers na ginagamit minsan as a corporate confession of sin, at sabay-sabay ang mga congregants to confess their sin.

At minsan meron ding mga confessions, may statements sa confessions and catechisms na maaaring maging confession of sin. So, halimbawa sa confession, sa ating sariling confession, yung Chapter 6 is about sin, at maaaring i-confess natin yung part na yun about the sinfulness of man, that since the fall of Adam, tayo ay lahat na nabilang na, and we are born children of wrath unless the Lord Jesus set us free. So, may ganung klaseng confession na makikita sa Chapter 6.

Or, sa catechisms, halimbawa yung simula ng Heidelberg Catechism: “From where do you know your misery? Out of the law of God. What does the law say?” Yung “Love the Lord your God, and love your neighbor.” “Can you keep this perfectly?” “No. By nature, I hate God and my neighbor.” So, may ganung klaseng confession na makikita rin. Kung yun ang ating bibigkasin sa catechism, that can serve as a confession.

So, ito usually ang panimula in a worship service. At bakit ganito ang ginagawa ng mga Reformed? At yun yung gusto nating matutunan. Bakit nakita nila na magandang magkaroon sa bandang simula, after the call to worship, ito ang kanilang ginagawa?

Well, tandaan nga natin na in the view of the Reformed, a worship service is a meeting with God. Ito yung sabi nila sa Directory of Public Worship, sabi ng OPC, Orthodox Presbyterian Church: “An assembly of public worship is not merely a gathering of God’s children with each other, but is, before all else, a meeting of the Triune God with His covenant people. In the covenant, God promises His chosen ones that He will dwell among them as their God, and they will be His people.”

So, in a worship service, may ganitong nangyayari: God meets with us. Ito yung dalawang talata usually na nagpapakita ng promise of God to meet us when we are gathered. So, given that the worship service is a meeting with God, ay nakikita na agad that yung proper response doon would be to abase ourselves, to recognize our sinfulness and unworthiness in front of God.

At ito yung pinagmula ni John Calvin, kaya nagkaroon ng tradisyon starting from John Calvin na laging magsimula ang worship service with a confession of sin. Sabi ni John Calvin sa kanyang Institutes of the Christian Religion, “Seeing that in every sacred assembly we stand in the view of God and angels, in what way should our service begin but in acknowledging our own unworthiness?” So, ito ang kanyang mungkahi sa Institutes of the Christian Religion. And also, when he formed the Geneva Psalter, yung naging worship liturgy sa Geneva at naging basis ngayon ng Dutch Reformed in their worship service, laging merong confession of sin sa simula.

At ito ang sabi ng Directory of Public Worship ng OPC: “Near the beginning of the service, there should be a brief prayer of approach to God in response to His call to enter His presence for worship. It may express humble adoration, confess unworthiness and inability to worship aright, seek His merciful acceptance through Jesus Christ, and invoke the gracious working of the Holy Spirit.”

So, ito ay nagmumula doon sa pag-unawa na ang worship service is a meeting with a holy God, at dahil doon, it’s just proper na tayo ay magkaroon ng pagkilala ng ating pagiging makasalanan at pagpapakababa sa Kanya.

Maliban doon, meron tayong makikitang mga biblical patterns na ganito nga ang kanilang gawain. Sabi ni Barry York sa isang article na pinamagatang “What Is a Confession of Sin,” “In the Old Testament tabernacle and temple, the Lord commanded that the courtyard door face eastward. This direction was chosen because Adam and Eve were driven east out of the garden after their fall into sin. This doorway was a gracious call to Israel to return to God. The first item worshippers saw as they entered was the altar. Upon entering, worshippers halted, laid their hands on the sacrificial animal, and confessed their sins as the priest offered it to the Holy God. This practice reminded them that without shedding of blood, there is no forgiveness of sins.”

So, sa kanila sa pagsamba in the temple worship, ito ang procedure. Ganoon ang kanilang nagiging experience: pagpapasok sila from the east side, reminiscent of yung pagpapalayas kina Adam and Eve. At maliban doon, merong ritual na pagpasok nila, hahawak sila doon sa sacrificial animal, and then they will confess their sins. So, ang nangyayari ay lagi silang nailalagay doon sa ganoong pag-iisip na ipapaalala sa kanila na sila ay mga makasalanan, at sila ngayon ay haharap sa banal na Diyos. So, ganoon ang nagiging atmosphere in the worship in the Old Testament, na nailalagay sila sa harapan ng banal na Diyos aware of their sinfulness.

So, sabi din ni Jonathan Landry Cruz sa kanyang article na “Why Corporate Worship Should Include Corporate Confession,” isa pang biblical pattern na nakanyang napansin ay yun sa Isaiah 6, at madaming nakapansin nito among Reformed writers, na itong pattern na ito, itong nangyayari sa Isaiah 6, ay makikita natin bilang isang pattern of the usual worship service.

“Beholding the thrice-holy God, Isaiah likewise laments, ‘Woe is me, for I am lost, for I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips; for my eyes have seen the King, the Lord of hosts.’” So, ganito ang usual na tugon ng kahit sinong makita natin sa buong Biblia tuwing makakaharap sila sa pangitain ng Diyos. Si Moses, nung nakita niya yung burning bush, naisip niya, this is holy ground; kailangan niyang lumapit, tanggalin yung kanyang sandals because he is standing on holy ground. Nung si Isaiah, ito ang naging kanyang tugon: “Woe is me.” Nung si Peter, na-realize niya na itong si Kristo ay Panginoon, yun ang naging tugon niya agad. Sabi niya, “Lumayo Kayo,” depart from me, ako ay marumi. So, ganito ang nagiging tugon ng isang makasalanan kapag kanyang nauunawaan na siya ay nasa harap ng kabanalan.

So, nor is this the experience for individuals only. “When all the Israelites learned of God’s holiness from the prophet Ezra, they bowed their heads and worshiped the Lord with their faces to the ground. For all the people wept as they heard the words of the law.”

So, nakita din natin yung isang pattern dito: what provoked them to confession of sin and that posture of humbling themselves before God ay a reading of the law.

So, bakit ganito ang pattern na nakita natin, bakit may confession of sin? Kasi nakita natin na sa pag-unawa ng Reformed, it is a meeting with the Holy God, and also we see biblical patterns na when anyone meets with the Holy God, ito ang kanilang ginagawa: they humble themselves before Him, confessing their sin. At ito nga, usually isang example sa Nehemiah ay it is in the context of the reading of the law.

At ito again ay may kita natin na bahagi ng pag-unawa ng Reformed, especially about the law. Binanggit ko ito kanina sa Heidelberg Catechism, doon sa binabanggit na question: “What is your only comfort in life and in death?”—“That I, both body and soul, whether in life and in death, belong to Christ my Lord.” At ito yung mga kasunod. “Question 2: How many things are necessary for you to know to live and die in the joy of this comfort?” Paano kang mabubuhay doon sa comfort na tinuro sa iyo sa Question 1? At ang sagot ay: ano yung mga kailangan mong malaman? Three things. First, the greatness of my sin and misery. Second, how I am redeemed from all my sins and misery. And third, how I am to be thankful to God for such redemption.

At ito yung usual na sinasummarize sa tatlong G: guilt, grace, and gratitude.

So iyon yung tatlong kailangan nating naaalala para tayo ay matutunan to live and die in that comfort that we belong to Jesus Christ. Maunawaan ang ating guilt, makilala ang grace of God through Jesus Christ, at kung paano tayo mamumuhay in gratitude. Guilt, grace, and gratitude.

At dito nga nagsisimula, dahil first, “the greatness of my sin and misery.” Kaya sa Question 3 ng Heidelberg Catechism, “From where do you know your sins and misery?”—ang sagot ay: “From the law of God.” At itong ganitong pag-unawa na mula sa Law of God natin nakikilala ang ating kasalanan ay sinasabi rin sa Romans 3:20, “Through the law comes knowledge of sin.”

Ito yung nagiging context ngayon kung bakit ang Law of God ang inilalagay before a confession of sin. Because from the Law of God—by the holiness that is required of us—nakikita natin na hindi natin iyon nagagawa, hindi natin naibibigay ang love na hinihingi sa atin ng batas ng Diyos, at hindi natin naibibigay ang pagsamba na hinihingi Niya. Kaya sa Question 4, “What does the Law of God require of us?”—ang sagot ay ang tinuro ng Panginoong Hesus sa Matthew 22: Love God and love your neighbor. Pagdating sa Question 5, “Can you keep all this perfectly?”—sagot: “No, for I am by nature inclined to hate God and my neighbor.”

Ito ang paraan kung paanong natutunan natin ang ating guilt and misery: from the Law of God. Kaya sa Reformed practice, may reading of the law or ibang texts that communicate His holiness. Maganda ang law dahil malinaw itong nagpapakita ng standard ng Diyos. At ang response natin sa Word of God (which is the law)—in the dialogical pattern—is confession of sin. God speaks His law; we respond confessing our sin.

Pagkatapos i-explain sa Catechism ang guilt, ididiscuss nito ang grace—kung paano tayo naliligtas from such misery, at ipapaliwanag ang gospel. Pagkatapos naman ipaliwanag ang gospel, ituturo kung paano mamumuhay in thankfulness, at ipapaliwanag ulit ang law. Pero ngayon, in thankfulness, you obey the law, hindi upang maligtas, hindi upang mag-seek ng justification, kundi dahil sa joy and thankfulness na ikaw ay niligtas ng Diyos by His grace.

Pagdating sa Question 113 at 114, tinatalakay na kahit ang mananampalataya, habang nabubuhay, ay “only a small beginning of obedience.” Sa Question 115: “Why then does God have the law preached so strictly if in this life no one can keep it perfectly?” Sagot: “That throughout our life we may learn more and more to know our sinful nature, and therefore seek more earnestly the forgiveness of sins and righteousness in Christ.” Kaya patuloy na ipinangangaral ang law upang patuloy tayong manumbalik kay Cristo.

Ito rin ang ipinapakita sa ating Confession of Faith. Sa Westminster Confession of Faith, Chapter 19, Paragraph 6, (at kapareho nito sa 1689), sinasabi na although believers are not under the law as a covenant of works, the law is still of great use to them. May gamit ito upang i-direct ang ating buhay: to inform us of the will of God, to direct our obedience. At isa pang gamit: in examining ourselves by the law, believers may come to further conviction, humiliation for sin, hatred of sin, and a clearer sight of the need we continually have of Christ and of the perfection of His obedience.

Kaya sabi ng OPC Directory for Public Worship: “It is fitting that a prayer of confession of sin precede or follow any reading of the Law of God to the congregation.” Kaya sa usual Reformed logic of the dialogical pattern, magkasama ang reading of the law at ang confession of sin.

Given na ang worship is a meeting with God, at given ang biblical patterns na nakita natin, at given ang theological understanding of the law that it convicts us of sin, ang tugon ay reverent worship. Kaya ganito ang naging order ng Reformed Churches, at kaya malaki ang emphasis nila sa confession of sin: dahil dito nakikita ng Reformed tradition na nagpo-promote ito ng reverence in worship.

Kadalasan nga sa mga churches na kulang sa reverence—o hindi maramdaman ang reverence sa worship—ay dahil tinatabunan nila ang anumang mention of sin, o ang confession of sin, dahil mas gusto nilang “masaya ang pakiramdam.” Ang ganitong pag-aalis ng confession ay nagtatanggal ng reverence. Pero tayo, in obedience to the Third Commandment, at sa understanding na worship is by definition a reverent act—prostrating ourselves before the Holy God—kaya inaangkop natin ang ating puso sa Kanyang kabanalan. In response to the holiness of God revealed in His law, we humbly confess our sins.

Ito ang dahilan kung bakit mahalaga ang confession of sin sa worship. At makikita rin natin sa kasaysayan na maraming tinatawag na “penitential psalms.” Hindi ito tawag mula sa Scripture kundi mula sa long-standing church usage. Traditionally, ito ang Psalm 6, 32, 38, 51, 102, 130, at 143. Tinawag silang penitential dahil ang tema ng mga ito ay humble confession of sin. At marami pang ibang psalms kahit hindi sila categorized formally as penitential ay naglalaman ng confession.

At nakikita natin dito, kung ang mga awit ay ito ang naging pagsamba ng bayan ng Diyos, ito ang inspired prayers na itinuturo sa atin.

Ang ganitong klaseng paglapit sa Diyos at pagpupuri sa Kanya, ang mismong Banal na Espiritu ang nagturo sa atin ng ganitong klaseng mga panalangin at pag-awit. Makikita natin kung ganito karami ang binibigay na confession of sin; itinuturo sa atin na dapat ang ating pagsamba ay may bahagi na tayo ay lumalapit sa Kanya, humbly confessing our sinfulness in front of Him.

Ito ang dahilan, o at least ang argument, kaya maganda na magkaroon ng confession of sin as part of the worship service.

Ngayon, muli, ito ay kagawian ng maraming Reformed Churches. The majority of them ay may ganitong flow, pero marami din na hindi ito ginagawa o hindi strictly in this kind of form, na may reading of the law at corporate confession of sin.

Even in the Westminster Directory of Public Worship, at sa pagsulat ng Confession of Faith, hindi nila piniprescribe ang exact order o flow. Pero naglagay sila ng principles at sinasabi na sa worship, dapat nandiyan ang lahat ng kinds of prayers: adoration, confession, thanksgiving, supplications for everyone, prayers for the nation, the mission, at ang church.

Lahat ng ito ay maaaring separate prayers sa worship service o maging isang mahabang prayer. Pero dapat masalamin sa puso natin ang ganitong mga saluobin: maliban sa pagpupuri sa Kanyang kadakilaan at kaluwalhatian, may bahagi rin ng pagpapakumbaba sa harap Niya at pagkilala sa ating pagiging makasalanan.

My conclusion:

 Ito ay aking opinion sa practice ng pagkakaroon ng reading of the law at corporate confession of sin. Reading the law for confession trains us to employ its first use to recognize our sin and need for Christ.

Sa Reformed theology, may tinatawag na three uses of the law.

1. First use: to reveal our sin and need for Christ.

2. Second use: sometimes called the political or civil use, kung paano ang batas ay gumagabay sa mga tao at nag-restrain sa evil ng society, kahit sa mga hindi mananampalataya.

3. Third use: the practical use, kung saan it informs us of the will of God at kung ano ang dapat nating gawin.

Kapag ang third use lang ang nakikita at nawala sa isip ang first use, maaaring isipin natin na sa ating pagsunod doon tayo nagkakaroon ng katuwiran sa harap ng Diyos. Inalis natin ang first use, na una ipakita sa atin na hindi natin kayang tuparin ang batas.

By having this practice of reading the law for confession, sinasanay tayo to employ the first use of the law—to recognize our sin and need for Christ. At sa ganitong pamamaraan, hindi nawawala ang third use. Kapag meron tayong pagkilala ng ating sinfulness at need for Christ, ang third use ng law ay nakikita natin bilang expression ng pasasalamat, hindi bilang katuwiran sa harap ng Panginoon, kundi bilang gratitude sa Kanya na tayo ay binihisan ng katwiran ni Hesukristo.

Ang ating pagsunod ay pasasalamat lamang, at nakikita natin na kahit sa gratitude na pagsunod, puno pa rin ito ng kasalanan dahil pinapakita pa rin ng batas. Ito ang hindi ganun kakilalang Latin phrase mula sa mga Lutherans: simul justus et peccator—simultaneously righteous and sinner.

Sinasabi na ang mana ng pananampalataya ay simultaneously righteous and sinner—meron siyang katwiran kay Cristo, at kasabay nito, kahit siya ay na-convert, isa pa ring makasalanan.

May isa pang connected phrase na hindi ganun kakilala: lex semper accusat—the law always accuses. Kapag naririnig o nababasa ang batas, hindi natin dapat isipin na ito lang ang kailangan nating gawin. Ito ay higit pa: ang batas ay nag-aaccuse at nagpapakita ng ating pangangailangan kay Cristo.

Sabi rin ni Paul kay Timothy: we know the law is good if used lawfully. Ang unang tamang paggamit ay upang makita natin, through the law, na sino ang makakaabot? Sino ang maliligtas? Katulad ng tugon ng disciples kay Jesus sa rich young ruler: “With man it is impossible, but with God it is possible.”

Kapag nalaman nila na hindi nila kaya, mas kaya na nila sumunod with love, kahit patuloy na maliit lang ang obedience nila, dahil mayroon silang assurance of grace through Jesus Christ.

Si Martin Luther rin ay nag-practice nito: “Like a child, I recite the Ten Commandments to myself every day.”

Isa pang magandang resulta ng ganitong practice:

 Regular Confession of Sin teaches us never to trust in our works and to cling to Christ alone by faith alone. It also teaches us not to despair of our sin, but to have faith in God’s grace to forgive us through Christ.

Kung tayo ay may regular Confession of Sin, natututo tayong ilantad sa Diyos ang ating kahinaan at humingi ng tulong. Natuturoan tayo na kahit may nagagawang mabuti, at may pagbabago sa puso natin, hindi tayo dapat magmalaki. Hindi tayo nagkakaroon ng confidence in whatever works or holiness we attain.

At natututo rin tayo na hindi magdespair sa natitirang kasalanan. Habang buhay tayong makasalanan, pero sa regular Confession, napapaalala sa atin na kapag nagko-confess tayo, He is faithful to forgive us (1 John).

Sabi nga ni Walter Marshall sa The Gospel Mystery of Sanctification, the assurance of grace—malakas na assurance na tayo ay forgiven through Jesus Christ—even despite our sin—ay mas nag-uudyok sa atin to confess our sin more.

Dahil meron tayong assurance na may kapatawaran kay Hesukristo, na meron tayong pag-asang mapatawad sa pamamagitan ng dugo ni Hesukristo, magiging mas tapat tayo, mas magiging open tayo na ilantad lahat sa harap ng Diyos.

May confidence tayo na anumang matagpuan ni Kristo dyan, ay may biyaya—yung grace abounding to the chief of sinners.

Ang ganitong pag-iisip ay nagtuturo sa atin na to confess our sin more. Ang rhythm ng hearing the law, realizing our sinfulness, at magkoconfess tayo ng sin, ay dinudulot sa atin ang patuloy na paglago ng pasasalamat.

Dahil tayo ay niligtas ng Diyos mula sa ating kasalanan, dapat tayong magpasalamat sa pamamagitan ng paggawa ng mabuti. Yun ang grace-gratitude na itinuturo sa Heidelberg Catechism.

Kahit ang mga susunod nating pagsunod sa batas, ngayon na tayo ay binago, ay puno pa rin ng kasalanan. Kaya paulit-ulit tayong haharap sa Diyos, na parang ang ating ginagawa ay maliit. Even the holiest have only a small beginning.

Habang tumatagal at mas nauunawaan ang kabanalan ng Diyos, mas lumiliit ang tingin natin sa lahat ng ating ginagawa. Hindi ba ito parang desperate situation? Pero ang kinakalabasan ay grace upon grace na magpuproduce ng gratitude upon gratitude.

Ganito ang paglago ng ating kabanalan: by realizing more and more that it is always by grace, lumalago ang ating pag-ibig. Ito ang nilalago ng ating kabanalan.

Grace upon grace produces gratitude upon gratitude, deepening worship and steering us to love and good works.

Meron mga nag-iisip na kapag first use ng law ay para lamang sa conviction of sin for unbelievers, dapat na itabi na ito sa mga believers. Pero sa Reformed understanding, it is of great use to believers that it continues to expose their sin. Nagagawa nito na patuloy tayong maipaalala na biyaya lamang ang ating pag-asa, at lalong umiinit ang ating pasasalamat.

Sa ganitong gawain—always reading the law, always confessing our sin—ay nag-uudyok sa atin na mas lalong sumamba at maglingkod, dahil sa pasasalamat sa patuloy na pagpapalawak ng Kanyang biyaya.

Psalm 51:16-17: You will not delight in sacrifice, or I would give it. You will not be pleased with the burnt offering. The sacrifices of God are a broken spirit. A broken and contrite heart, O God, you will not despise.

Itinuturo nito na ang pagharap sa Diyos at pagpapakilala ng ating kahinaan at pagiging makasalanan ay God-glorifying. A broken and contrite heart, God will not despise.

Belgic Confession, Article 23: We give all the glory to God, humble ourselves before Him, and acknowledge ourselves to be what we are. We do not claim anything for ourselves or our merits, but rely and rest on the only obedience of Jesus Christ crucified.

Ito ang naituturo ng regular practice ng reading of the law at confession of sin. Kung hindi ito ginagawa, hindi natututo ang tao ng reverence, pagpapakumbaba, at pangangailangan kay Cristo. Maaari pa rin itong ma-incorporate sa scripture reading, prayers, at songs, kahit nawala ang partikular na step ng liturgy.

Ito ang naging custom sa Reformed liturgy. Ang mga dahilan ay theological: nagtuturo ito ng reverence, pag-unawa sa sariling kasalanan, at pagpapalago ng gratitude.

Kapag hindi man, ang principles ay nandiyan: sa scripture reading, preaching, at hearing the law, makikilala natin ang ating pagkakasalanan, magco-confess tayo, at maging bahagi ng rhythm ng ating worship.

Q&A portion:

Tanong: Habang hindi pa bumabalik ang Lord, ang mga saints sa langit ay sinner pa rin ba?

 Sagot: Hindi. Ang mga nasa langit na glorified ay holy and sinless, kahit wala pa silang resurrection body. Hindi posible na manatiling makasalanan sa harap ng presensya ng Diyos magpakailanman.

Revelation shows saints praying and worshiping in heaven, sometimes with confession, pero ito ay recognition ng sinfulness ng humanity, hindi kanilang sariling kasalanan. Salvation is always by the blood of Christ.

Thesis 1: “I repent” means a life of repentance. Ito ay hindi lang para sa liturgy kundi extends sa daily life.

Problema: Paano maiiwasan na ang ating shortcomings ay excuse para hindi magpursue ng holiness?

 Sagot: Malinaw na we will not attain perfection in this life. Even the holiest have only a small beginning of disobedience.

Luke: Si Cristo mismo ang nagturo na kapag nagawa mo na ang lahat, maaari mong sabihin: We have done but our duty; we are unprofitable servants. Dapat kilalanin ang ating pagiging makasalanan sa lahat ng oras.

1 John 1:9: If we confess our sins, He is faithful to forgive us.

 Hindi dapat sabihing wala tayong kasalanan; iyon ay mali at nagpapakita na hindi natin naiintindihan ang ating need for Christ.

Ang pagiging holy ay hindi attainable, pero pursuable.

 Hebrews 12:14: Strive for the holiness without which no one will see the Lord.

Ang perfect holiness ay hindi natin maaabot, pero tayo ay tinuturuan na mag-strive. Ang motivation: kahit hindi natin ma-attain, everything you do for the Lord will bear fruit—ang ating work in the Lord is not in vain. Kahit imperfect, tinatanggap ito ng Diyos.

Kasama yun sa more grace na binibigay Niya sa atin, na patawarin maging lahat ng mga gawa natin na puno pa rin ng kasalanan.

Tatanggapin Niya, at hindi lang na pinapatawad Niya yung mga kakulangan ng ating pagsunod, kundi sa Kanyang biyaya, kakasangkapanin pa Niya ang mga gawa natin na kulang sa kabanalan, at ginagamit Niya ito para magpala sa iba at minsan magligtas ng ibang tao.

Magkaroon tayo ng mas malaking pag-unawa sa biyaya ng Diyos. Yun ang paraan para hindi tayo mapunta sa excuse o mawalan ng pagnanais na maabot ang kabanalan, dahil hindi natin ever maaabot ang perfection.

Pero dahil niligtas na tayo ng Diyos at may kagalakan tayo sa harap ng Kanyang biyaya, iyon ang magiging motivation natin.

Kung meron tayong mas malaking pag-unawa ng biyaya ng Diyos, hindi lang na pinatawad ang ating mga kasalanan, kundi sa Kanyang biyaya ay tinatakpan Niya ang lahat ng ating mga gawa, at ginagamit Niya ang mga mahihina nating gawa para sa Kanyang layunin.

Ito ang motivation para kumilos tayo sa kahit anong paraan.

Halimbawa, ako ay palaging nangangaral at madalas ang mensahe ko ay tungkol sa hindi natin kayang maabot ang kabanalan, kundi magtiwala lamang kay Hesukristo.

Naniniwala ako na hindi ko maaabot ang ganung kabanalan at hindi perfecto ang aking mga gawa, pero may lakas ng loob pa rin ako na tumayo at mangaral.

Alam ko na sa aking pangangaral, may kasama pa rin akong kasalanan, kamalian, at kahinaan, pero sabi ni Pablo sa 2 Corinthians 4, having this ministry by the mercy of God, we do not lose heart.

Dahil alam natin na ang ating paglilingkod ay binabalot ng biyaya ng Diyos at Kanyang ginagamit, kahit tayo ay makasalanan—even if we have this treasure in jars of clay. That is the grace of God.

Ito ang ating motivation para hindi tayo makulong sa pag-iisip na hindi natin maaabot ang kabanalan. Malawa ang biyaya ng Diyos, maging sa ating makasalanang gawa.

Hindi dapat gawin na magkasala tayo para lamang lumaganap ang grace, pero ang ating paglilingkod na kulang-kulang, gagamitin Niya at pagbubungahin, kahit hanggang sa kaligtasan ng iba.

Kung makita natin ang kaluwalhatian ng maaaring magawa sa ating mga filthy rags, dapat nating pagbutihin ang lahat ng ating paglilingkod kahit mahihina.

Walang nagtatanong kung okay lang ba na nagre-recite ng prayer na hindi galing sa puso.

Usually, uncomfortable ang tao sa ganitong ideya. Sa Reformed Church, nagugulat sila bakit nagbabasa kami ng prayer na hindi galing sa amin.

Ang mali ay hindi sa pagkakaroon ng prayer, kundi sa puso. Hindi mali na sabay-sabay mag-pray ng words na sinulat ng iba, basta ang puso ay sincere.

Uncomfortable tayo kung uninspired prayers lang, pero kung Psalm ang ginagamit, ito ay inspired at kinatha ng Espiritu ng Diyos upang ituro sa atin kung paano manalangin.

Even our best prayers are imperfect. Even our repentance needs repentance, sabi ng Lutherans. Kailangan nating pagsisihan ang ating pagsisisi.

Maganda na magabayan tayo ng mga awit, na inspired at nagtuturo kung paano tumawag sa Diyos, gaya ng Banal na Espiritu.

Makikita natin na may willingness tayo na sumunod sa awit o panalangin na sinulat ng iba, at may benefit ito—nasasanay tayo sa practice ng praying something like a psalm.

Diyos mismo ay naguutos minsan na mag-recite ang mga tao ng panalangin o confession, gaya ng Deuteronomy 5:26. Kapag nag-offer ng first fruit, may sasabihin sila ayon sa utos Niya. Ito ay concrete na paraan ng corporate confession of sin.

[Closing Prayer]